سلام

 

بگذار به هر کجای جهان می خواهد بر بخورد

من

از شعر بدم می آید

حس می کنم کرکسی بیشتر نیستم

وقتی

مضامین مرده را مزمزه می کنم

وقتی

برای گفتن یک دوستت دارم

هزار بار واژه بالا می آورم

بدم می آید

شاید به هیچ کجای جهان هم بر نخورد

ولی من بدم می آید

 

سلام

بس که در قصه و افسانه شنیدیم تورا

شهر تا شهر دویدیم وندیدیم تورا

هر کجا جای غزلخوانی و نقاشی بود

شعر گفتیم تو را نقش کشیدیم تورا

گفت با چیدن ان میوه زمین افتادید

ما که تا خاطرمان هست نچیدیم تورا

ما همان غنچه ی سبزیم که با عشق بهار

هر نسیمی که زدی سینه دریدیم تو را

هر کجا سنگ شوی شیشه شویم از سر شوق

هر کجا باد شوی شاخه بیدیم تورا

با همه خلق بگو مهر تو را جان دادیم

تا بدانند که ارزان نخریدیم تورا

 

سلام

بچه که بودم قرار بود وقتی دستم به کلید برق اتاق رسید بابام واسم دوچرخه بخره

اما وقتی دستم به کلید رسید که اون به اسمون رسیده بود

 

پای دیوار

خواب دوچرخه می دیدم

دستم به کلید نمی رسید

می خندیدی

بدم می آمد

 

حالا

حاضرم تمام دوچرخه های جهان را بدهم

تا

کوتاه تر از کلید برق باشم

سلام

امروز با چندتا کار سپید کوتاه در خدمتم

 

دیر می رسم

              مثل همیشه

دورت را گرفته اند

گلم را پنهان می کنم

فاتحه ای می خوانم و بر می گردم

 

....................................................................

کاش ماهیها می دانستند

زاینده رود

هیچ وقت به در یا نمی رسد

 

.....................................................................

خونم را هدیه نمی کنم

نه

غیرتم اجازه نمی دهد

در رگان دیگری باشی

.....................................................................

خاطراتم

             حلقه

                     حلقه

دود می شوند

قلیانها

بی توطعم دیگری دارند

 

سلام

این بار با یک کار سپید به روز میشم

مثل باد گذشت

تند تر از فر فره های کودکی مان حتی

کوچه ها به پایمان نمی رسیدند

                                      پا به پای باد که  می شدیم

انروزها  ،پدر

ظالم ترین مرد دنیا بود

وقتی کمربندش تند تر از فر فره هایمان می چرخید

و مادر هم

وقتی از خاکهای هفت محله بالاتر  گلایه داشت

ومن

تمام شب را به  قرارمان فکر می کردم

قراری که زودتر از کودکی هایمان گم شد

یادت هست؟

همیشه میگفتی

فقط با بهترین فر فره باز شهر... 

سلام

دلخوشیم این بود در تنگ بلور افتاده ام

کی خیالم بود از دنیام دور افتاده ام

 

مادرم میگفت شیرین است دنیا باز من

گریه میکردم چرا در اب شور افتاده ام

صبح با لبخند بر میخواستم وقتی شبی

خواب میدیدم که جایی توی تور افتاده ام

 

 

آرزوهایم ولی پیدا نشد در تنگ تنگ

تازه میفهمم که از دنیام دور افتاده ام

سلام

اول درگذشت قیصر شعر ایران را تسلیت میگم بعد یک شعر سپید

دستم به دستت نمیرسد

        سنگ به سنگت میزنم

باور نمیکنم

هرچند بارها گفته بودی...

                                   یادت هست؟

تنهایی  ات را زمزمه میکردی

((نه مهر فسون نه ماه جادو کرد))

حالا چه کسی را نفرین کنم

جداییت را به حساب کدام جادوگر پیر بگذارم

 

 

تمام شهر نبودنت را جار میزنند

قرنهاست تنهایم

هرچند

تقویمها چهل روز پیشتر نرفته اند

باور نمیکنم

نه................

سلام

گاهی که میخواهی جهانی را بسازی

باید تمام هستی خود را ببازی

ای طفل بازیگوش!تا آتش نگیری

هرگز نکن با این دل پر سوز بازی

دل بردن از دیوانگان کار کمی نیست

باید به این افسونگریهایت بنازی

گاهی محبت بهترین ترفند جنگ است

همواره لازم نیست بر دشمن بتازی

گاهی به اخمی سینه ام را میخراشی

گاهی به لبخندی دلم را مینوازی

چون شعر سعدی ساده اما دور دستی

تمثیل (آن ) حافظی همواره رازی

تنها نیاز این دل دیوانه هستی

هرچند میداند که از او بی نیازی

غزل

سلام

برای اینکه در این شعرها خودم باشم

مرا رها کن و بگذار با خودم باشم

تمام زندگی من تویی ولی بگذار

فقط ردیف همین شعر را خودم باشم

خدای من همه ی عمر بندگی کردم

چه میشود اگر امشب، خدا خودم باشم

خلاف عادت عرفان، همیشه میخواهم

از ابتدا تو و در انتها خودم باشم

تمام ذهن من از این سؤالها پر شد

چرا رها شوم از تو ؟چرا خودم باشم؟

خدا کند که در این جمله های بی پایان

خبر تو باشی اگر ،مبتدا خودم باشم

به سال شده ام نه به روز

سلام...

حق دارد

نا امید شود

طنابش را باز کند

برگردد

هشت بار گره خورده است

بازش کرده اند

بی تفاوت

اما

این بار

آن قدر مصمم است که خود را 

                                         بر دوش مردمی می بیند

که

      تکه

                تکه

                        پیرهنش را حراج می کنند

    عکسش را در تمام روزنامه ها می بیند

این مرد

            ویلچرش را

                            پشت پنجره فولاد جا گذاشت